Ik doe een project over de roeifiets.
Kan iemand mij informatie mailen over de roeifiets en het verleden daarvan?

Groeten van Erik Pals

e.pals@wanadoo.nl

Rowing Biking On Crete ñ A Report

I was a Crete newbie as the plane spit me out at Heraklion airport. Of course every one I asked was polite but no one knew where I could pick up the box which contained my rowing bike. Somehow my pre-ordered cab driver showed up. With his support I was able to find my box somewhere behind a fence beside the airport. The Greek staff seemed to interpret the top arrows on the box as exactly the opposite.

The driver delivered my box, my luggage, and me to my target Myrtos. It was a hellish trip; the driver was in a hurry. I could not tell where he drove me. I had to close my eyes most of the time to stand him driving on a lane that only he was able to see.

Shivering, I left the car to receive Derk's welcome. Bartel, Johan and he were busy setting up rowing bikes in front of our apartments. I looked around. Yes, all the things I came for were there: sun, warmth, mountains, the sea, palm trees. I could hear the waves on the shore.

In the evening I also set up my bike and Derk installed the new revolver shifting system. I, being the steel cable ripper, was supposed to try my weight and power on a very light Dyneema cable and a nylon snek.

Very soon the Retsina time appeared. The sidewalk in front of hotel Mirti had been chosen to be a meeting point for rowing bikers and friends. The really small sidewalks on both sides of Myrtos' main road were equipped with a row of tables and cute Greek chairs. Soon one could find the rowing bike boys and girls sitting on these chairs enjoying drinks and Greek appetizers. Also present were all kinds of cars and motorcycles emitting every kind of noise and tons of exhaust gas. I was told that is Southern behaviour. Besides us, I could not enjoy this very much.

On this night I was informed about Males points. Wooha! With hindsight I can't tell whose idea it was. I supposed it was Bartel's but he denied that and said Derk had had the idea. The Males point challenge was easy: drive your rowing bike from Myrtos to Males and you'll get a point painted on your bike (if you like). Of course there also was a time trial involved, but this was not a must to receive a point. The handicap was 60 minutes, measured from the branch to Mithi / Males to the traffic sign "40" at Males, marked by Bartel with 5 yellow stripes. I went to bed with this information and the sureness the next day I would try to get my first Males point.

The program for the weeks on Crete was that there was no program. Nevertheless the rowing bikers just wanted one thing: to ride their bikes in the mountains. Yes, some exceptions due to social commitments were necessary: beach, gorge hike, hike and pick someone up days. It came out there was a kind of day routine:

Wake up: A Greek guy started the engine of his old Audi 100 every (yes, every) morning around 7:30 am and let it idle until the high engine speed decreased to normal. The procedure took around 5 minutes, enough for me to be wide awake.

Breakfast: The bakery was near by. Visiting it entailed a very nice walk beside the sea. The staff at the bakery spoke English and if I showed up at the right time I could get some raisin snails and huge croissants besides the bread. Back at the apartment the breakfast was held on the balcony in the sun under blue skies and in a soft breeze. Such situations should never end.

Gathering: Bartel was Mr. Schedule! His (inner?) clock made him grease his bike's bow sprit at around 10:00 am. He then carried his bike downstairs and, equipped with a book, he waited (with a lot of patience) for his rowing bike fellows.

Rowing biking: Always starting from Myrtos, we used the good maintained roads to head in any direction but South. Myrtos is surrounded by mountains. In the East the mountains aren't located close to the borderline, giving a slight wavy terrain some space.

Every trip started with a slope up to 600 m above sea level, which each of us had to master. We then stayed on this altitude and followed really lovely roads with very nice views. The surroundings were also impressive for each one of us due to the scent of wild flowers and herbs. The roads followed the cleft terrain with the support of only a few bridges. This means lots of curves and a constant up-and-down.

The rowing girls and guys used different techniques: Long Harm did not move his upper body that much; he worked with legs and arms on a high frequency. Most of us did the classical style on a lower frequency and with the use of the upper body. Jacques, always very fast, mixed both techniques. He also developed the just-take-a-shower-from-the-drink-bottle-while-waiting-for-the-others technique.

My admiration goes to Beb and Caroleen. While rowing up to Males they held a nice conversation. I don't know how they could manage their breath while doing really strenuous climbing which included 20% slope parts. Even if they were out of sight, due to the curves, we could hear them chat.

Heading to Crete's North coast, or just as a target, we often visited a tavern in Anatoli for some cheese, water, Coke, juice, lettuce, beer. We got some rest there, then we jumped on or bikes to continue our tour. Due my weight, I was the guy with the red lantern, I was the slowest one. My ego was able to stand this because I never had the impression that my faster friends were upset by waiting for me.

I can tell you ñat least for me- it was strenuous. The question why I would torture myself is answered easily. It was a challenge for my physical as well as for my mental power. In addition to this, the work out on this fantastic rowing bike was special. This is why I came to Crete: I came to ride my rowing bike in the mountains, warmed by the sun and constantly supplied with great views and smells. I came for the "you made it" feeling when reaching the top: passing the 5 yellow stripes in Males, just a few more strokes to a stop in the shadow of a chapel to lean the bike against the wall there. Then to walk to the road's edge and look down on the way I just passed. That's great, really.

In the evenings when we rode downhill home to our apartments we had to pass more than 90 curves from Males to Myrtos. It was very hard to believe I made this way uphill some hours before. But I did and painted the point on my bike's frame after returning to the then current Greek headquarter of rowing biking.

Late afternoon: It was time for a shower (the sun had done its work and heated the water tanks on the roof), coffee, some lazy times at the beach, swimming, or running errands

Dinner and nightly events: We met each other on the sidewalk in front of the Mirti hotel to have some drinks, to exchange information with the non rowing bike people and to organize where to have dinner. No matter where we showed up the staffs at the taverns were very polite and always served tasty food. We usually didn't make it to another location and instead stayed at the taverns until it was bed time. The dinner was the nightly event.

During such a tavern session Bartel and Johan devised a challenge whether they'd be able to ride their rowing bikes to Males five times in one day. These guys really were hot for Males points. Guess what? They made it.

I admit I was a bit unsure that I would like riding a rowing bike on Crete. Now, looking back, it was for me (as I suppose it was for all the other participants as well) big fun. I put some new terms in the vocabulary: "Warmduscher" and "Weichei", often used on all occasions.

None of the Crete-Rowing-Bike-Weeks attendees were a Warmduscher or a Weichei. Each one performed an extraordinary effort. We enjoyed all the trips we did together not only because of the lovely area, but because it was also very nice to be surrounded by rowing bikers!

I fulfilled my job of testing the new shifting system in a way that gave Derk some fun. The system worked fine even under heavy strain. Without success I tried all to kill the cables. All used rowing bikes worked without any fault.

Dear fellow rowingbikers,

Unfortunately, I did not manage to organise a rowingbiking weekend in Luxembourg in May this year. What went wrong?

In January, we exchanged the big house with the comfortable terrace in the woods of Luxembourg for a small appartment in Brussels city. No sorrow: lots of excellent restaurants within a stone-throw distance, nice shops and above all very kind people. I am still surprised that people in the street say "bonjour" and that they stop for a short talk spontaneously. That did rarely happen in Luxembourg....

My only real concern was the rowingbike, as you can imagine. There is no space in the appartment to store the bike and the cave and the bike-storage room are unaccessible with the bow-sprit erected. And what about biking itself? In the beginning, nothing than complaints from my side. But things changed.

On May 27 at 1700 hours, I left on a rowingbike trip (Thys 222 CVT) to a little village in the French Auvergne close to the Puy de Dôme (Clermont Ferrand). I had no time schedule, no sleeping arrangement reservations and I was not in a hurry. After navigating for about 20 minutes through the busy streets of Brussels, I arrived at the canal that runs from Brussels to Charleroi. Alongside the canal runs a small road /biking path. It was a hot day and I was facing a "refreshing" head wind.

Belgium is a country full of surprises: being Dutch, I thought canals (water) are always level and the (bike) roads alongside are flat, except in case of a lock. Not so in Belgium. At Ronquières, 40 km south of Brussels, the canal starts to incline with about 5% (68 m) over a distance of 1432 meters. Have a look at this picture.

A week earlier, I had climbed other side of the hill alongside the "Ascenseur de Thieu" (elevator for cargo boats, 73 meters). That was at the end of a remarkable and very well organised biking tour (130 km) that started in La Louviere (close to Charleroi). It was called "el Diablo Claudio Chiappucci". I chose to join the group with Claudio Chiappucci himself, which departed at 8. A "pack" of about 200 bikers and guess what? There was a safety car in front, a car at the back and 5 motorbikes to guide us. Everything and everybody had to go out of our way: cross-overs were cleared, traffic from the opposite direction was ordered to stop at the very right side of the road. Amazing.
Within a few km, I had lost my drinking bottle. Commonly, drinking bottles vibrate out of the holder on the very bad Belgian roads Less frquently, the saddle bag jumpes off. Maintaining myself in the group was not easy. Downhill those racing bikes are so slow, but uphill they are too fast. After about 60 km we arrived at Geraardsbergen. On a difficult ascent just before the famous "Muur", I had lost connection with the group. I had decided not to bike up the Muur, but to walk, to avoid damaging my sensible knee for my trip to France. The Muur is not very complicated from the mathematical perspective. In fact, there are 2 very short parts: 30 to 40 meters with about 20% inclination. But the problem is the surface: on the small dry stones the rear wheel already started to slip away... image when it is wet.
By then, I really needed something to drink and to eat. The Ravi was nearby but I did not found it. I peddled around with some other lost souls. Suddenly, I saw the group riding about 2 km in front of us. After a big effort, I managed to rejoin. The route became hillier. I lost terrain on each ascent, which I had to recover downhill. After about km 90 or 100, the "Theo-syndrome" (filled-up and refusing legs) struck me and I saw the group disappear at the horizon. The ascent over the "Ascenseur de Thieu" felt like biking to top of the Puy de Dôme. I walked up the 22% ascending street in La Louviere, I managed the last 12% challenge just before the end of the tour and finally I got lost in the streets of La Louviere. Exhausted. (Pictures). But it was great fun.

The evening of May 27, around 21:00 hours I had arrived in the north of France and I deceded to stop. Unfortunately, there were no hotels or "chambres de hôtes" in the village or around. In the dark, I found a camping. After an extended demonstration and explanation of the rowingbike, the chef offered me a bench in a caravan.

The next morning I woke up at 9:30. Kind of stupid, because it was going to be a hot day again. My camping hostess advised me to go over the very beautiful roads through the Forêt Mormal. 20km nothing but trees, hills, bird sounds, rabbits, a fox and lots of shadow, but also barriers to block access of the roads for cars and a few kilometers of dirt road. I bought breakfast in the first village south of the forest: a "baguette", a "pain au chocolat", sweet stuff for "on the road" and water for the drinking bottles.
I had mounted 4 drinking bottles for the trip: two below the chair and 2 on the rear-fork. One of them contained spare inner tyres and repairing stuff. The other 3 were the water supply. The standard Thys saddle bag was filled up with the minimum of clothes, a raincoat, a pair of slippers, suncream and vaseline. I had mounted new tires and a new cables for the trip, so I did not carry a spare propulsion cable.
There was very little space left to carry food.

The roads where good. Nice asphalt, little traffic. The hills in the north of France provided beautiful views. The landscape was wide and empty. Due to the rowing up-end-down in the hills, and the temperature of 33 degrees celcius, progress was slow. Alongside the road and in the villages, I did not discover many attractive places with a romantic terrace to take a break. I remember from years ago, that you could find them everywhere in the country. Not this time.
After a light dinner on a terrace, I continued for a last hour and a half. I had arrived in the most western part of the Champagne. Outside the village, "la route du Champagne" led me to the top of a hill. Alongside nothing but vineyards and woods. Now and then a farm. The evening light reflected fairy-tale-like landscapes. No single car. Marvellous. I ended the day in a small hotel in Montmirail. The hostess had Dutch sister in law, her husband new more about Holland than I did and they kept on talking and talking. Asking questions was not necessary...

The next morning I had breakfast at 7:30 (earlier was not possible) and I left around 8. Fortunately, the first part was not so hilly any more. In Nogent-Sur-Seine I expected to find a trestaurant with terrace on the river bank. Nothing. After a few laps through the town, I bought bred and sweet stuff in the backery and decided to pick-nick in front of the city hall.

At that time, the heat was back. I asked a gendarme how to get to the next village on my list. Instead of sending me in the right direction, he gave me the "touristic" alternative, a trail of more than 10km and with a "beautiful" hill to conquer, whereas the most direct road was only 3 km and flat. Besides, I had to "fight" myself against a stream of participants of a local running competition. Although I was not in a hurry, I just didn't like to be sent in the wrong direction.

To find my way to the Auvergne, I had cut and pasted small lists with the names of the places to go through, the road number and the distance to the next village. The lists (2-sides) was seeled in plastic, to resist rain and sweat and was tied to my upper-thigh with an elastic cord. This worked fine in France (in Belgium you get lost anyway). I did not have to stop to see where I had to go or to consult a map. I think I have asked for directions about 3 times in total. I did not carry any maps. The only disadvantage of this method is that you have to stick to your route.

It appeared to be river-crossing day. Before arriving at a river, there was always a nice and easy downhill of several kilometers. The bridges were in the center of ancient villages. After working myself up into the hills again, the reward was always there: beautifull views over endless valleys, hilltops, forests and lakes. The country-side of France seemed to be closed and sleeping on Sunday-afternoons. Twice, I did not manage to buy water or to re-fuel at a gas station or in a bar on time and I knocked the door of a house to ask for a refill. Biking during the hot afternoons was quite demanding. I tried to ride slowly, but ascending requires a more than moderate effort. At the end of the afternoon the temperatuur started to drop a little bit and biking became more comfortable again. I ended the day in la Charité-sur-Loire. I found a nice hotel with a good restaurant alongside the Loire. After a long shower I saw on the news that the French had rejected the European constitution. Those French claim to be the founders of the EU and that there is no EU thinkable them.
After a nice dinner with a view over the Loire, I left for a walk in the village, where I admired an impressive monastery-complex, build in the 11th century.

I woke up at 6:45. Breakfast started at 7:45. I was surprised finding out that the hotel owner had locked all the doors and that I could not leave the hotel to prepare the bike, to walk outside the hotel or even to access the lobby or the restaurant. When I called him with the telephone in the room, he said I had to wait in my room. At 8:10 I crossed the Loire. The weather had changed: a moderate rain and wind (side). In fact, that morning it was too cold to stop.

The first 25km went alongside the Loire and a small canal. Mostly flat like Flevoland. That was nice to start with. After 2,5 hours, I stopped in a village to buy some food. In the grocery store, I saw choclate on eye- height and I lifted my arm to get it. Oops, a very painful shoulder did not like that movement. An hour later, the rain dissappeared and I arrived at the foot of the "Massif Central".
Leaving Commentry, a small village east of Montluçon, I rowed my way up over a very small road for about 8km, gaining 600 meters in altitude. A little before the top I used the climbing assistant for the very first time. During the ascend, I enjoyed the views over the low land behind me (yes, Derk provided me with a tiny mirror to be glued inside (sun) glasses. Works fine) but the reward at the top was different this time. A towering Puy de Dôme at the horizon.

Three weeks later, I rode one of the organised tours in the south of Belgium, near Charleroi: 160 km, 1900m elevation. There was a Belg on a racing bike, age around 50, with a very big belly. He was certainly not a slender king of summits. We met several times at the Ravi's (a place where they feed the animals). The guy had just one leg...

G roets, Reinier

Historie
Ik bouwde een ligfiets op m'n 16e voor naar school en op m'n 23e voor naar het werk. Ergens daar tussenin ontdekte ik de roeifiets.
In 2001 huurde ik de 222 pre-CVT versie 1 maand. De roeibeweging vond ik geweldig, vooral lekker voor mijn te veel belaste rugspieren. Het sturen en de prijs vond ik minder geweldig.
Ik bouwde daarom zelf een roeifiets in 2002, maar tijd en apparatuur ontbraken om deze echt goed te laten fietsen.
Inmiddels verminderde mijn woon-werk afstand tot fietsbare lengte en leverde mijn kantoorbaan een beginnend buikje en een ruimer budget op.
Dus kocht ik in december 2004 een 222 CVT.

Droog achter de oren
Binnen een week wist ik aan de spetters achter mijn oren te onderscheiden op welk nat wegdek ik reed. Ook knarste mijn voetenslee door opgespat zandig water. Met een spatbordset van €10 was dit vlot verholpen, een must voor dagelijks forens-gebruik.

Zweet en blaren
Mijn kantoorhandjes bleken stevig te gaan blaren van het roetsjen, dus moet dit gedoseerd gaan om eelt te kweken. Ook de trouwring ging af... Langzamerhand kreeg ik meer vertrouwen en routine in het fietsen. Vooral haakse bochten, rechtuit rijden zonder slingeren, het SPD-systeem en passeren van paarden vraagt oefening.

Hoogmoed en...
Na een maaltijd met een donker biertje en een artikel over mijn vrouw's collega die 2e werd op het EK roeifietsen dook ik nog gauw de donkere polder in om daar keihard aan mijn roei-carriere te werken. Een val in een haakse onverlichte bocht met geschaafde enkel, elleboog en heup als gevolg. Ik weet mijn plek nu weer: beginner dus.

Nu de wonden zijn geheeld roets ik rustiger verder en geniet ik van de training tijdens het woon-werk verkeer zonder te racen, hoewel de fiets daar bijna om vraagt. Wie weet, tot bij het EK?

ROEIFIETSVERHAAL VAN EEN FLANDRIEN - DEEL CVTrie

Mijn echtgenote en ikzelf zijn de laatste dagen van oktober gaan fietsen in onze Belgische Ardennen.
Door een echt rotweer heen hebben wij 2 dagen mooie tochten gemaakt, kwestie van de CVT eens degelijk te testen !! (en conditie op te bouwen)
Het moet gezegd, het systeem werkt echt schitterend, zelfs in regen en smeltende sneeuw.
Hellingen vergen nog steeds een goede conditie, maar zelfs met mijn éénbeensaandrijving zijn de Ardense hellingen 'roeibaar'.Dit was trouwens de grootste reden dat ik mijn gewone 222 inruilde voor een CVT, het belgenland ligt nu eenmaal bezaaid met bulten en hellingen.
Zondag 2 november wel een heel karwei om ons beide fietsen te poetsen.
Mijn fietsplezier kan niet meer stuk.
Volgend jaar plannen wij een uitgebreide fietsweek in de Provence - streek van Carpentras.

Meer foto's EK 2003:
users.pandora.be/elan/gallery-ek2003/

De eerste indrukken van m'n gloednieuwe 222CVT: Derk Thys lijkt vrijwel alle nadelen van kabelaandrijving overwonnen te hebben met deze prachtmachine! Ik kan mooi vergelijken met de 222, daar heb ik eerst 10 maanden op geroetst. De CVT is fors duurder maar is ook een forse verbetering t.o.v de 222. Ten eerste de stillere en gemakkelijker aandrijving. De kabel kraakt niet meer bij schakelen, wat nog weleens gebeurde bij de 222. De grotere lagers en de vlakke bovenkant van de bredere boegspriet, dragen ook bij aan een stillere werking. Het schakelen gaat zelfs na nog maar 10 km ermee gereden te hebben heel snel en al redelijk trefzeker. Er is zelfs bij stilstand terug te schakelen bij een onverwachte stop! Het is een supersysteem om de kabelaandrijving te schakelen. Het schakelen bij de 222 kostte me heel wat meer tijd om onder de knie te krijgen en ging zelfs dan niet altijd even soepel.
De RR naaf maakt het roetsen nóg soepeler. De kleine schokjes die ik bij de 222 ervoer bij het begin van de slag zijn verleden tijd. Een heel goedkope, maar in mijn ogen ook heel effectieve aanpassing is de knik in het stuur, ik kan nu beter helemaal terugkomen in het stoeltje achter in de haal en dat geeft aerodynamisch voordeel. De bout die dienst deed als draaipunt en zo af en toe even aangedraaid moest worden, op straffe van onverwachte stuurbewegingen, is vervangen door lagers: subliem.

Al met al is het roetsen met de CVT flink relaxter en lijkt hij meer geschikt om ook eens lange afstanden mee te proberen. Nog wat negatiefs te melden? Ja toch wel; ik had verzuimd om voor de maiden trip het zitschuim bij te schuren op drukpunten. Dat werd al na een paar km bestraft met pijn in de rug. Het kostte me een 20 minuten schuren(met de bandschuurmachine anders schiet het niet op), liggen en steeds weer schuren aan de achterkant van het zitschuim tot ik niks meer voelde. Nog even roetsen, geen pijn meer. Later meer over mijn ervaringen.

Sinds oktober 2002 rijd ik geregeld op een gewone Thys 222 (met kleine snek, zonder RR of CVT). Inmiddels heb ik bijna 2000 km met plezier op de 222 afgelegd, eerst op een huurfiets en toen op een eigen tweedehandse, gekocht van Thijs zelf. Na de eerste kennismaking was ik eigenlijk meteen verkocht. Het karakteristieke ritme van het roeien en de flow die de fiets na iedere haal krijgt, werken ronduit verslavend. De Thys is bovendien een uitkomst voor wie tijd te kort komt voor urenlange fietstochten, maar wel houdt van een stevige trap en van verbazend hard fietsen over de dijken en door de polders. En een aanrader voor wie en passant zijn rug-, buik- en armspieren ook eens aan het werk wil zetten (maar geen zin heeft in fitness). Gezien het gebruik van meer spieren dan bij gewoon fietsen is het niet zo vreemd dat je volgens een Amerikaanse roeifietsproducent ook 50% meer calorieën verbruikt dan op een gewoon rijwiel, ongeveer evenveel als bij het joggen. Of dit getal precies klopt of niet - in ieder geval komt het overeen met mijn eigen ervaring dat een uurtje hard roeifietsen over vlak terrein voldoende kan zijn voor het gevoel van een totale lichamelijke inspanning.

Zonder voorafgaande ervaring met roeien, ligfietsen, of clip-loze pedalen, kostte het me behoorlijk wat tijd om te wennen aan het gedrag van de fiets, met name wat het sturen en de stabiliteit betreft. Ik raad niemand zonder relevante (m.n. ligfiets-) ervaring aan de fiets meteen voor druk woon-werkverkeer in te zetten, ook al leent hij zich daar bij voldoende ervaring wel toe. Ook het schakelen liep aanvankelijk niet vlekkeloos - pas na een paar maanden kwam ik erachter dat dat mede het gevolg was van iets te ver uit elkaar staande derailleurpaaltjes; waarschijnlijk zijn ze verbogen bij het vervoer van de fiets in de auto, waarbij het achterwiel was verwijderd. Op dit moment kan ik drie versnellingsposities (lichtst, zwaarst en middel) efficiënt gebruiken - voor het vlakke is dat voldoende. Verder geen technische problemen; mijn eerste nieuwe kabel brak na 874 km roeien - binnen de daarvoor opgegeven normen.

In het begin was ik al min of meer uitgeput na een rit van een uur met een gemiddelde snelheid van 26 km/u omdat ik niet gewend was aan lichamelijke inspanning met mijn armen en bovenlichaam. Inmiddels is mijn gemiddelde (deur-tot-deur) snelheid omhoog gegaan naar 29-30 km/u op vlak terrein gedurende ritten van een tot anderhalf uur - wat mij betreft goed genoeg aangezien ik meestal maar een keer per week in de gelegenheid ben om te roeifietsen. De spieren van mijn armen en bovenlichaam lijken inmiddels gewend aan de roeibeweging: ik kan korte hellingen beklimmen en/of de kinderkar met mijn 18 kg wegende zoon trekken gedurende een rit van een uur zonder totaal uitgeput te eindigen. Maar het heerlijkst is het nu om op bijna windstille zomeravonden ontspannen met >30 km/u over de dijken te vliegen... De (lichte) rugklachten die ik had voor ik ging roeifietsen, zijn door het roeifietsen verdwenen; de buik is iets strakker, de bovenarmen iets voller geworden - maar veel zal het niet schelen.

De gewone Thys 222 is in de eerste plaats bedoeld als sportfiets en snelheidsmaker op het vlakke. De smalle high pressure bandjes, de kleine (20 en 26") wielen zonder vering (ik heb nog meer een hekel gekregen aan hobbelige wegen dan daarvoor), de extra hoge velgen, het kleine bereik van de versnellingen van de gewone 222, de vaste zithoek, zelfs de hoge positie van de remhandels zijn allemaal meer geschikt om snelheid te maken op het vlakke, dan om comfort, veiligheid en flexibiliteit te bieden in allerlei verschillende omstandigheden. Naarmate ik meer aan de speciale eigenschappen en eigenaardigheden van de Thys gewend raak, kan ik echter met steeds meer vaardigheid in verschillende omstandigheden met de fiets overweg. De verschillende roeitechnieken op de fiets heb ik nog niet helemaal onder de knie: nog altijd heb ik bijvoorbeeld het idee dat ik mijn benen niet effectief gebruik of onderbelast. Voor de veiligheid heb ik overigens een veel te duur maar effectief brilspiegeltje (3rd-eye) aangeschaft - een uitkomst bij een bewegend stuur!

Manuel Stoffers

Sinds een week of drie ben ik de trotse eigenaar van een jong gebruikte Thys 222. Geen CVT, wel een Snek. De eerste twintig minuten was effe wennen, op dat fietspad in de duinen van Bergen aan Zee. Gelukkig Stond de linkse SPD afstelling voor in- en uitklikken op 'very light'.
Een fantastisch trainingsapparaat. In vergelijking tot klassiek roeien of ergometeren worden nog meer spieren gebruikt. Voor mij ideaal gezien de fysieke uitdaging waarop ik me voorbereid: deelname aan de Rallye van Egypte met de motor.
Derek en Fred-Jan, bedankt voor tips en hulp.

J. Marynissen - Amsterdam

Mijn roeifietsverhaal begint eigenlijk in 1992 toen ik een zwaar motorfietsongeval had.
Als Vlaamse wielrenner en (natuurlijk) fervent fietser kon ik na 27 operatieve ingrepen en 2,5 jaar revalidatie de fiets aan de spreekwoordelijke haak hangen; fietsen met een beenhandicap (volledig stijf rechterbeen en vaste voet) is onmogelijk !!!
Dat dacht ik althans tot voor anderhalf jaar, toen ontdekte ik, via de webstek van rowingbike, de roeifiets van Derk.
Mijn hart maakte een sprong, ik wou en zou zo'n fiets gaan bekijken.
In Middelburg aangekomen werden wij verwelkomd door Derk, en informeerde hij direkt naar mijn schoenmaat.
Groot was mijn verbazing toen ik direkt een Thys 222 moest uittesten op één of ander plein.
Na enkele rondjes met een hollende Derk achter mij kon ik, kraaiend als een kind met z'n eerste fietsje, terug fietsen (letterlijk en spreekwoordelijk: het lukt op één been).
Na 10 jaar inactiviteit een ongelooflijk gevoel.
Blijkt nu, 3600 km en 1 jaar later dat Derk zijn roeifiets een heel performant, all-round fitness-toestel is vol fietsplezier.
Zowel naar kwaliteit als naar afwerking toe is de fiets onberispelijk.
Ook het onderhoud is een fluitje van een cent in vergelijking met de 'gewone racefiets van mijn echtgenote; na iedere regentocht wordt de 222 op korte tijd als nieuw gepoetst.
Gedurende dat jaar fietsen op Vlaamse wegen is mijn conditie er enorm op vooruit gegaan.
Laatst heb ik bij Derk een 222 CVT besteld, kwestie van de vlaamse hellingen en een eventuele fietsvakantie aan te kunnen.
Ik kan kort besluiten: EEN ECHTE AANRADER zowel voor de conditie als voor het fietsplezier.

Koen Vandewalle - Lendelede - België