«« vorige | 1 | 2 | volgende »»

Heeft u ook iets te melden?

Laat een berichtje achter!

We vinden het altijd heel leuk om te horen hoe uw roeifiets u bevalt. Hier kunt u een bericht kwijt, of stuur een e-mail naar .

Derk van Limbergen

Mijn thijs 222 was begin augustus klaar, netjes aangepast voor het gebruik met 1 been. En met de grotere snek kom ik elk heuveltje makkelijk op. De koffer achterop is ook een goede uitkomst, die is ruim genoeg om behoorlijk wat spullen mee te nemen en ziet er "cool" uit. Ik had me voorgenomen er goed gebruik van te maken en dat is me tot nu toe aardig gelukt. Vandaag ging de teller over de 2500 km heen dus werd het toch wel eens tijd hier ook wat te schrijven.

Het is echt top! Voor mij was het na bijna 3 jaar niks doen heerlijk om me zo te kunnen verplaatsen. Ook het meerijden tijdens de toertocht op het EK was reuzegezellig. Van het weekend rijd ik voor de 2e keer naar vrienden in Belgie (150 km), vorig weekend heb ik samen met iemand anders een toer van 80 km over Zuid Beveland gereden plus de 2x 20 km van en naar mijn huis terug. Heerlijk weer en rustig gereden. Ook tijdens de kustmarathon heb ik de roeifiets gepakt en als toeschouwer meegereden. Verder is een rondje Veerse meer of Neeltje-Jans/Zeelandbrug erg leuk om te rijden.

morgen vroeg op, dus tot roets

Michiel Verhoef

Net mijn 222 uitgeprobeerd na twee nagenoeg Roetsj-loze jaren. Alles doet het nog. Zelfs de kabel slipt nauwelijks. De ATB doet inmiddels een deel van mijn woon-werk, 35 km zuidwest, 35 km noord-oost.
Duidelijk dat ik vooral op de zuid-west mij vaak afvraag waarom die zoveel aerodynamischer fiets werkloos stof staat te vangen.
Morgen weer eens 35 zuid-west op de Roetsj. Eventueel de trein terug en vrijdag terug Roetsjen met een heel weekend om bij te komen.
Op naar een snellere tijd dan met de ATB!!!

Roelof de Jong

Geweldig goed roeifietsweekeinde!! Ons tourgroepje maakte zaterdag weer een fraaie tocht via Zierikzee en de Zeelandbrug. Flink klauwen trouwens naar boven op die brug! En zondag met een behoorlijke snelheid achter de wedstrijdrijders aan. Alle organisatoren opnieuw reuze bedankt voor alle inspanningen die dit weekeinde weer tot een succes gemaakt hebben!

Roelof de Jong

Geweldig goed roeifietsweekeinde!! Ons tourgroepje maakte zaterdag weer een fraaie tocht via Zierikzee en de Zeelandbrug. Flink klauwen trouwens naar boven op die brug! En zondag met een behoorlijke snelheid achter de wedstrijdrijders aan. Alle organisatoren
opnieuw reuze bedankt voor alle inspanningen die dit weekeinde weer tot een sukses gemaakt hebben!

Cor Zwaag

18 & 19 September waren de EK-roeifietskampioenschappen op Neeltje Jans. Ik was er voor de zesde keer bij en ook nu weer was het: EEN FANTASTISCH EVENEMENT! Hulde aan de organisatie.
De onderlinge competitie -in de subtop- wordt steeds heviger. De volgende keer zorg ik dat a) m'n materiaal in orde is
b) de conditie nog beter is.
Dan moet er toch een plaatsje bij de top-tien erin zitten?
Groeten aan al m'n concurrenten!

Pieter Stoter

Roeifietsen met één been.

Dat gaat eigenlijk best goed. Ik heb een heel hoge prothese (hemiepelvectomie).
Die laat ik thuis. Een roeifiets is vanwege de liggende houding ideaal. Bovendien veel kracht komt uit de armen. De handicap loopt daarmee direct terug van 50% naar minder dan 25%.

Het evenwicht bewaren is geen probleem. Bij stilstand valt je bijna altijd vanzelf naar de kant van het been. Immers daar zit het grootste gewicht. Natuurlijk blijft het opletten.

Opstappen gaat als regel uitstekend. Gaan zitten, een klein duwtje geven met je been en snel inclipsen. Een enkele keer gaat het inclipsen niet direct goed. Bij de nieuwste trappers van Derk Thijs komt dat echter zelden voor. Als het inclipsen niet direct lukt dan duw je het stuur naar voren. Bij het model roeifiets wat ik nu heb komt de voetslede zelf weer naar achteren. Een herhaling van de inclipspoging kan dan direct. Bij eerdere modellen moet je de slede met de voet terughalen. Meestal lukt dat wel. Heb je echter geen gang genoeg meer dan moet je uit stilstand opnieuw beginnen.

Opstappen tegen de helling op gaat niet. Ik zoek dan altijd een horizontaal stukje.
Een zijweggetje is meestal ook goed. De hele helling in een keer nemen is beter. Soms ligt de weg die je wilt oversteken erg bol. Ik step dan even tot het midden en geef dan gang.

Het fietsen zelf gaat heel goed. Natuurlijk is het de eerste tijd even wennen en conditie opbouwen.

Met één been druk je de voetslede wel extra tegen de boegspriet. Dat geeft meer wrijvingsverlies dan met twee benen. Derk Thijs heeft extra kogellagers aangebracht om dit probleem te beperken. Fietsen in een peloton vind ik gevaarlijk , vanwege de boegspriet. Ik fiets of er helemaal achter op enige afstand, of helemaal aan de zijkant.

Met één been zit je wat moeilijk als je echt pech hebt. Ik neem daarom altijd een mobiele telefoon mee. Overigens zijn de mensen erg behulpzaam,bij pech of bij een restaurant bijvoorbeeld.

Natuurlijk heb je wel bekijks zo op een roeifiets. Veel mensen moeten voor zoveel aandacht aanzienlijk meer moeite doen. Hinderlijke opmerkingen heb ik eigenlijk nooit gekregen. Overigens zou je ze waarschijnlijk toch niet horen. Daarvoor ga je te snel.

Fitnessen op het asfalt

Algemeen Dagblad van 30-12-2003

Door Willemijn van Lare

Ze zijn de besten in hun sport, maar staan zelden of nooit in de belangstelling. Deel 5 van een serie over onbekende kampioenen: Ymte Sijbrandij, Europees kampioen roeifietsen.

Een rijdend fitness-apparaat noemt Ymte Sijbrandij zijn roeifiets. Die typering is zo gek nog niet, want je gebruikt veel verschillende spieren om vooruit te komen op deze fiets. Je trekt het stuur naar je toe en je duwt tegelijkertijd je voeten naar voren.

Sijbrandij kocht zijn roeifiets een aantal jaar geleden voor een paar duizend gulden. Een nieuw exemplaar kost nu ongeveer 3000 euro. "Ach, een abonnement op de sportschool kost ook wat", relativeert hij. Voor hem geen oefeningen in een klam krachthonk, maar kilometers maken door het vlakke landschap van de Noord-Oostpolder.

"Het is een echt fysieke sport, geen tactische", zegt de Europees kampioen. "Het gaat om brute kracht. Je moet jezelf echt afmatten. Dat vind ik wel prettig. Het vereist ook een stuk behendigheid. Je moet tegelijkertijd een roeibeweging maken én sturen."

Het roeifietsen trekt zowel wielrenners als roeiers. Zo deed bijvoorbeeld ook oud-roeier Nico Rienks mee aan de EK die in september in Zeeland werden gehouden. "Roeiers hebben nog de meeste moeite om zich aan te passen. Ze zijn niet gewend in een groep te rijden. En bochten maken doen ze in een boot ook niet", legt Sijbrandij uit. "Roeiers gaan veel langzamer van start. Ze moeten eerst hun draai vinden. Denken hun krachten te moeten verdelen. Fietsers starten sneller. Bij hen is het alles of niets."

Maar ook bij Sijbrandij ging het in het begin nogal moeizaam. "Ik was een wielrenner, dus mijn bovenlichaam stelde niet zoveel voor. Nog steeds doe ik het meeste met mijn benen. Een roeier zal altijd het meeste met zijn armen doen."

Van de racefiets stapte hij tien jaar geleden over op de 'gewone' ligfiets. Met zijn lengte kon hij beter meekomen op dat type fiets. "Ik ben bijna twee meter. Op een racefiets vang je dan veel wind." Liggend heeft hij daar minder last van.

Vier jaar geleden stapte hij voor het eerst op een roeifiets, een uitvinding van oud-windsurfer Derk Thijs. Ook Thijs is kampioen geweest in deze sport. ""Het is natuurlijk de kunst om hem te verslaan. Hij is helemaal met het roeifietsen vergroeid."

Sijbrandij, Fries van geboorte maar al jaren woonachtig in Dronten, combineert de twee takken van sport nu met elkaar. Van tevoren was er dan ook wat verwarring waarover dit interview zou gaan. Behalve Europees kampioen roeifietsen werd hij dit jaar wereldkampioen tijdrit op de ligfiets.

Het hele leven van Sijbrandij staat in het teken van de ligfiets. Hij heeft zelfs, zoals dat heet, van zijn hobby zijn beroep gemaakt. Op een industrieterrein in Dronten ontwerpt en vervaardigt hij overdekte ligfietsen, de velomobiel zoals de website van het bedrijfje zegt.

Om zijn conditie op peil te houden fietst Sijbrandij veel, het hele jaar door. Op de gewone fiets en op de ligfiets. Pas in het voorjaar haalt hij de roeifiets uit het vet.

"Dit jaar heb ik minder kilometers gemaakt dan normaal. Maar ik ben wel Europees én wereldkampioen geworden." Een jaar geleden werd hij vader van een zoontje. "Misschien is het wel net zo als bij Erben Wennemars. Dat je alles kan winnen als je een kindje hebt."

Erik Pals

Ik doe een project over de roeifiets.
Kan iemand mij informatie mailen over de roeifiets en het verleden daarvan?

Groeten van Erik Pals

e.pals@wanadoo.nl

Alexander

Rowing Biking On Crete ñ A Report

I was a Crete newbie as the plane spit me out at Heraklion airport. Of course every one I asked was polite but no one knew where I could pick up the box which contained my rowing bike. Somehow my pre-ordered cab driver showed up. With his support I was able to find my box somewhere behind a fence beside the airport. The Greek staff seemed to interpret the top arrows on the box as exactly the opposite.

The driver delivered my box, my luggage, and me to my target Myrtos. It was a hellish trip; the driver was in a hurry. I could not tell where he drove me. I had to close my eyes most of the time to stand him driving on a lane that only he was able to see.

Shivering, I left the car to receive Derk's welcome. Bartel, Johan and he were busy setting up rowing bikes in front of our apartments. I looked around. Yes, all the things I came for were there: sun, warmth, mountains, the sea, palm trees. I could hear the waves on the shore.

In the evening I also set up my bike and Derk installed the new revolver shifting system. I, being the steel cable ripper, was supposed to try my weight and power on a very light Dyneema cable and a nylon snek.

Very soon the Retsina time appeared. The sidewalk in front of hotel Mirti had been chosen to be a meeting point for rowing bikers and friends. The really small sidewalks on both sides of Myrtos' main road were equipped with a row of tables and cute Greek chairs. Soon one could find the rowing bike boys and girls sitting on these chairs enjoying drinks and Greek appetizers. Also present were all kinds of cars and motorcycles emitting every kind of noise and tons of exhaust gas. I was told that is Southern behaviour. Besides us, I could not enjoy this very much.

On this night I was informed about Males points. Wooha! With hindsight I can't tell whose idea it was. I supposed it was Bartel's but he denied that and said Derk had had the idea. The Males point challenge was easy: drive your rowing bike from Myrtos to Males and you'll get a point painted on your bike (if you like). Of course there also was a time trial involved, but this was not a must to receive a point. The handicap was 60 minutes, measured from the branch to Mithi / Males to the traffic sign "40" at Males, marked by Bartel with 5 yellow stripes. I went to bed with this information and the sureness the next day I would try to get my first Males point.

The program for the weeks on Crete was that there was no program. Nevertheless the rowing bikers just wanted one thing: to ride their bikes in the mountains. Yes, some exceptions due to social commitments were necessary: beach, gorge hike, hike and pick someone up days. It came out there was a kind of day routine:

Wake up: A Greek guy started the engine of his old Audi 100 every (yes, every) morning around 7:30 am and let it idle until the high engine speed decreased to normal. The procedure took around 5 minutes, enough for me to be wide awake.

Breakfast: The bakery was near by. Visiting it entailed a very nice walk beside the sea. The staff at the bakery spoke English and if I showed up at the right time I could get some raisin snails and huge croissants besides the bread. Back at the apartment the breakfast was held on the balcony in the sun under blue skies and in a soft breeze. Such situations should never end.

Gathering: Bartel was Mr. Schedule! His (inner?) clock made him grease his bike's bow sprit at around 10:00 am. He then carried his bike downstairs and, equipped with a book, he waited (with a lot of patience) for his rowing bike fellows.

Rowing biking: Always starting from Myrtos, we used the good maintained roads to head in any direction but South. Myrtos is surrounded by mountains. In the East the mountains aren't located close to the borderline, giving a slight wavy terrain some space.

Every trip started with a slope up to 600 m above sea level, which each of us had to master. We then stayed on this altitude and followed really lovely roads with very nice views. The surroundings were also impressive for each one of us due to the scent of wild flowers and herbs. The roads followed the cleft terrain with the support of only a few bridges. This means lots of curves and a constant up-and-down.

The rowing girls and guys used different techniques: Long Harm did not move his upper body that much; he worked with legs and arms on a high frequency. Most of us did the classical style on a lower frequency and with the use of the upper body. Jacques, always very fast, mixed both techniques. He also developed the just-take-a-shower-from-the-drink-bottle-while-waiting-for-the-others technique.

My admiration goes to Beb and Caroleen. While rowing up to Males they held a nice conversation. I don't know how they could manage their breath while doing really strenuous climbing which included 20% slope parts. Even if they were out of sight, due to the curves, we could hear them chat.

Heading to Crete's North coast, or just as a target, we often visited a tavern in Anatoli for some cheese, water, Coke, juice, lettuce, beer. We got some rest there, then we jumped on or bikes to continue our tour. Due my weight, I was the guy with the red lantern, I was the slowest one. My ego was able to stand this because I never had the impression that my faster friends were upset by waiting for me.

I can tell you ñat least for me- it was strenuous. The question why I would torture myself is answered easily. It was a challenge for my physical as well as for my mental power. In addition to this, the work out on this fantastic rowing bike was special. This is why I came to Crete: I came to ride my rowing bike in the mountains, warmed by the sun and constantly supplied with great views and smells. I came for the "you made it" feeling when reaching the top: passing the 5 yellow stripes in Males, just a few more strokes to a stop in the shadow of a chapel to lean the bike against the wall there. Then to walk to the road's edge and look down on the way I just passed. That's great, really.

In the evenings when we rode downhill home to our apartments we had to pass more than 90 curves from Males to Myrtos. It was very hard to believe I made this way uphill some hours before. But I did and painted the point on my bike's frame after returning to the then current Greek headquarter of rowing biking.

Late afternoon: It was time for a shower (the sun had done its work and heated the water tanks on the roof), coffee, some lazy times at the beach, swimming, or running errands

Dinner and nightly events: We met each other on the sidewalk in front of the Mirti hotel to have some drinks, to exchange information with the non rowing bike people and to organize where to have dinner. No matter where we showed up the staffs at the taverns were very polite and always served tasty food. We usually didn't make it to another location and instead stayed at the taverns until it was bed time. The dinner was the nightly event.

During such a tavern session Bartel and Johan devised a challenge whether they'd be able to ride their rowing bikes to Males five times in one day. These guys really were hot for Males points. Guess what? They made it.

I admit I was a bit unsure that I would like riding a rowing bike on Crete. Now, looking back, it was for me (as I suppose it was for all the other participants as well) big fun. I put some new terms in the vocabulary: "Warmduscher" and "Weichei", often used on all occasions.

None of the Crete-Rowing-Bike-Weeks attendees were a Warmduscher or a Weichei. Each one performed an extraordinary effort. We enjoyed all the trips we did together not only because of the lovely area, but because it was also very nice to be surrounded by rowing bikers!

I fulfilled my job of testing the new shifting system in a way that gave Derk some fun. The system worked fine even under heavy strain. Without success I tried all to kill the cables. All used rowing bikes worked without any fault.

«« vorige | 1 | 2 | volgende »»
© Copyright 1986 - 2008 Derk Thijs, rowingbike.com
HomeWinkelTechniekEK Roeifietsen
ModellenEvenementenHistorieContact
 Introductie
 Video's
 Nieuwsbrief
 Roeifietservaringen
 · Bericht toevoegen 
 Leveringsvoorwaarden
 IROF
 Records
 Overpeinzingen
 100 Cols tocht
 Joeri Gorter
Naar boven