Van het weekeinde ook (noodgedwongen) een beetje getraind: hoe lang kan ik zonder slaap!

• Vrijdagavond om kwart over negen op de fiets gestapt om naar het werk te gaan.
  
• Van elf uur tot 's morgens acht uur druk ..., drukdoende om alle patiënten weer goed (heelhuids) door de nacht te krijgen.
  
• Even op mijn werk een paar uurtjes slapen: ...wordt dus helemaal niks.
  
• Elf uur zaterdagochtend meldingsplicht op 'familiedag'. De gehele dag gezellig en sociaal doen tot ik weer naar het werk moet. 'Dat ene biertje sloeg in als een bom'.
  
• Zucht... weer druk, je moet je er 's nachts maar mee redden.
  
• Zondagochtend kwart over negen, bijna thuis: val in slaap, rij ondiepe sloot in.
  
• Om zestien over negen ben ik weer helemaal wakker. 'Als het slapen straks maar lukt'.

Na liefdevol naar bed gevoerd te zijn door Petra, was slapen geen probleem.

Veertig jaar jong, voel me nu iets ouder.

Rich

St-Quentin-en-Yvelines, 21 augustus 2007 21.00
Met een kanonslag duiken we maandagavond een donkere en natte franse nacht in, het avontuur kan beginnen. Theo is de spanning de baas gebleven, het volgteam is er klaar voor en ikzelf heb kippenvel van de kou in combinatie met de enorme publieke belangstelling bij de start. Het spel kan op de wagen.

Mortagne-au-Perche (140 km), 21 augustus tijd...
Gaat lekker, een keer gewisseld, stuurman wordt stoker en stoker wordt stuurman. We wisselen bij elke stempelpost van ligschaal.
10 Kilometer voor het stempelpunt bellen we met het volgteam voor onze verzorging en onze bestelling door te geven;
Theo senior en Renee staan klaar met een warme prak en een drankje, snel proppen en de koffie door de loden pijp gieten. We willen verder, opgejaagd door ons veel te snelle schema Öwe gaan voort, nog snel wat woorden wisselen met onze volgersÖ."Tot straks".

Vilaines-la-Juhel (220 km), 21 augustus 4.30
De nacht blijft zwart, de regenwolken breken, de eerste sterren aan de hemel. Een lint van lampjes volgt ons, heuvel op en af. We gaan snel voort, nadat er gestempeld is en we verzorging hebben genoten.

Fougères (310 km), 21 augustus 7.35
Het is langzaam licht geworden, maar de lucht wordt donker: "regen".
We liggen voor op welk schema dan ook.
We zijn nu aan de goede zorg overgeleverd van Rob en Annemiek.
Voor Theo een zoen van zijn "schat" Annemiek en voor mij een bemoedigende klop op de schouder van Rob.
Het gaat goed. Nu weer opgestapt als stoker. Gaan met dat ding.

Tinténiac (364,5 km), 21 augustus 9.57
De wielrenners halen we minder en minder snel in; zij worden beter of wij wat minder. Het voelt nog niet, alsof de sleet er in zit. Droog! Blauwe lucht! De regenjassen laten we achter... Niet doen, ...niet doen! Dit is de (weer)goden verzoeken...

Loudéac (449,5 km), 21 augustus 13.25
De dorpen worden leeg, maar de wegen voller met vooral auto's.
We gaan voort door de regen. Een thermometer onderweg geeft 11 graden aan, het klopt in ieder geval met de gevoelstemperatuur.
Het complete volgteam wacht ons op, dat voelt aan als een warme deken!

Carhaix-Plouguer (525,5 km), 21 augustus 17.00
Zo komen we wel aan de hoogste meters! Ö Behoorlijke klimmen en afdalingen. De wielrenners klimmen wat sneller dan de roeifietstandem en in de afdalingen zijn wij duidelijk in het voordeel. Het is nu steeds stuivertje wisselen met ze.
'Het wordt wat lichter onder de kant'.
We komen er welÖHet volgteam Tanja en Leo blijven hier slapen tot we terug zijn. We zullen ons in Brest zelf moeten (be)helpen.

Brest (614,5 km), 21 augustus 20.55
De "Atlantische Oceaan", een prachtig uitzicht van de heuvelrug de Monts d'Arrée Het wordt steeds stiller achter mij op de fiets, vragen worden niet beantwoord, opmerkingen verwaaien in de stevige wind tegen√ñ.. Moet steeds harder roeien om snelheid te houden√ñ..Theo voelt zich alles behalve lekker blijkt als we op de stempelpost zijn te Brest.
Toch maar proberen verder te gaanÖ.?

Carhaix-Plouguer (699 km), 22 augustus 2007 rond halftwee
Vele lampjes rijden ons tegemoet, Brest roept! Maar wij willen er juist vandaan. Het is zwaar, Theo hangt regelmatig over de vangrail te kotsen, bij de minste inspanning protesteert zijn maag.
De lange klimmen zijn zwaar op één cilinder. Theo moet gaan sturen, zodat de stoker zich helemaal kan wijden aan de voortgang. Ondertussen erg veel zorgen makend over mijn Theo.
10 km voor Carhaix-Plouguer: bellen met het volgteam, "we komen over 20 minuten aan op de parkeerplaats van de McDonalds" .Theo heeft nog niet de naam van deze fastfoodketen uit zijn mond of hij hangt alweer voorover om te kotsen, 'de arme ziel'. Ö.Soms moet het lot een handje helpenÖ. Ik laat uit mijn enigszins verzuurde armen de roeifiets vallen: het stuur breekt afÖ.!

689 kilometer: einde Parijs-Brest-Parijs

Lampje kan uit...

Richard Bruijn