Zaterdagochtend vertrekken we naar Zeeland. Allert is voldoende hersteld van zijn verwonding en besluit toch ook maar mee te doen. Na inschrijving staan we op Neeltje Jans breeduit aan de start van het eerste wedstrijdonderdeel, een Criterium over 15 kilometer. Een prachtig gezicht, 40 roeifietsen. Niemand heeft een idee hoe hard het zal gaan. Bijna niemand heeft wedstrijdervaring met fietsen, laat staan roeifietsen. Wel vaststaat is dat Derk Thijs met zijn 10 jaar roeifietservaring en diverse records de te kloppen man is. Erik Hulzebos, die zichzelf ook verrassend gemakkelijk op de roeifiets voortbeweegt, lost het startschot.
Meteen neemt Wout Conijn (bekend van zijn reis naar Tibet per roeifiets, HPV nieuws 1998-6) de leiding. Uit het wielrennen weet ik het wel, in het begin is het alles of niets, als je niet aanpikt kom je niet meer bij. Samen met Derk sluit ik aan. En zo blijft het. Met 3 man rijden we steeds netjes kop-overnemend door. De sprint van Derk is op het einde niet te houden. Door sneller bochtenwerk blijf ik Wout Conijn voor en word ik tweede. De andere roeiers komen stuk voor stuk binnen, een echt peloton is er niet ontstaan. Gebrek aan wedstrijdervaring? Je kunt wel heel wat krachten sparen als je uit de wind rijdt.

Het is een druk wedstrijdprogramma. Meteen volgen de voorrondes voor de 450 meter sprint. Het is een afvalrace, en je hebt geen idee hoe hard je tegenstanders gaan rijden. Omdat een paar deelnemers op het laatste moment afgezegd hebben kom ik vanzelf door de eerste ronde. In de 2e ronde gebeurt het, ik lig iets achter in de sprint, schakel fout, raak aan het slingeren en klap met 45 km/uur tegen het (grove) asfalt. Ik glijd eindeloos door, is dit het einde van de race? Nog bibberend sta ik aan de kant, enkel, scheen en bovenbeen, linkerhand diep geschaafd. Pijn voel ik niet, ik vind mezelf ontzettend stom. Natuurlijk had ik even in moeten houden toen ik begon te slingeren, dan had ik de fiets zo weer onder controle gehad. Maar gedane zaken nemen geen keer. De EHBO wast netjes de wonden en verbindt ze waar mogelijk. De zon en de wind moeten de rest maar doen. Iedereen vraagt, doe je nog mee? De fiets is nog heel, mijn zitvlak ook, en het gedeelte van mijn hand waarmee ik het stuur vasthoud ook. Het ging bovendien net zo goed. En als je langs de kant zit voel je de pijn ook, misschien nog wel meer. De uurs tijdrit heeft een massastart. Stayeren is niet toegestaan, maar je ziet wel wat de andere deelnemers doen. Na twee ronden rijd ik met Derk voorin, en dan gebeurt er iets wat nog altijd bij het fietsen hoort: lekke band. Er komt wel iemand met een wiel, maar door onervarenheid en haast leggen we twee keer de kabel verkeerd om de snek. Met 10 minuten achterstand is de kans op een goede klassering helaas verkeken. Derk wint met voorsprong. Ligfietser (en ex-wedstrijdroeier) Werner de Hamer wordt 2e. De wedstrijden zitten erop voor vandaag, zwemmen in de zee is er voor mij niet bij. 's Avonds is er een uitstekend pasta buffet in vakantiepark "de Banjaard" , maar helaas voel ik me nogal geradbraakt door alles, en ben ik snel uitgegeten.

Slapen met schaafwonden is geen pretje, zeker niet in een tent. Toch rust ik dankzij een pilletje tegen de pijn nog wel wat uit. Toch maar proberen of het fietsen nog gaat, vandaag staat het leukste onderdeel, een 80 kilometer wegwedstrijd op het programma. Toch maar meedoen. Na het eerste stuk met een gecontroleerd tempo ontstaat er ondanks de ferme rugwind snel een kopgroep. Snel gaat het wel, zo¹n 45 km/h en soms wel sneller. Werner de Hamer, die zich goed voelt vandaag valt af door een losgeschoten kabel (hij weet later toch nog knap 4e te worden) Op de Zeelandbrug is er een kopgroep van 5 man als we bij de (verplichte) stop aankomen. Dit komt me wel goed uit, hier is drinken en ik ben mijn bidon verloren. Dan begint het boksen tegen de wind. Op de Zeelandbrug valt de Duitse roeier Norbert Schmid af, even later roeier Ronald Florijn (die nu toch wel van voren reed). De kopgroep van 3 blijft tot het einde bij elkaar. We hebben natuurlijk het voordeel dat Derk de weg weet, anderen moeten ondanks vele aanwijzingen toch af en toe op de kaart kijken of rijden verkeerd. Nu blijkt Derk ook weer onverslaanbaar, hij wint de sprint, ik word tweede en Peter van Wonderen derde.
Spaart Peter van Wonderen zich hier voor de sprintfinale later op de middag, heeft Derk teveel gegeven? Feit is dat het Peter van Wonderen lukt om Derk in het laatste onderdeel, de finale van de 450 meter te verslaan. Derk Thys is dus te verslaan. Bij de prijsuitreiking wordt aangekondigd dat het evenement volgend jaar herhaald zal worden. De opzet van Derk werkt. Ik ben enthousiast geworden voor het roeifietsen, en mede doordat de gebruikte sponsorfietsen nu met korting worden aangeboden besluit ik mijn fiets te houden. Tot volgend jaar.

Ymte Sijbrandij