11 en 12 september is het eerste EK (Thys 222) roeifietsen verreden. De wedstrijden vonden plaats op en om het kunstmatige eiland Neeltje Jans, halverwege de stormvloedkering in de Oosterschelde. Ligfietser Ymte Sijbrandij zag de roeifiets ook wel zitten en deed mee op één van de voor dit evenement gesponsorde fietsen. Hier volgt zijn persoonlijk verslag.

Ik had altijd al met een scheef oogje naar de roeifiets gekeken, maar daar was het tot 3 maanden geleden bij gebleven. Het is eigenlijk begonnen tijdens de toerversie van Luik-Bastenaken-Luik. Collega ligfietser Jan Maarten Oolman durfde het aan om met zijn roeifiets bij deze 215 km lange tocht (met 3500 meter hoogteverschil) aan de start te verschijnen. En tot ieders verbazing (misschien nog wel het meest die van hemzelf) reed hij hem zonder al te veel problemen uit!

Kort daarop volgde de aankondiging van het EK roeifietsen. Bovendien bleken er 10 roeifietsen beschikbaar voor mensen die (in andere) sporten prestaties neergezet hadden. Naast bekende roeiers als Ronald Florijn en Niels Steenis kwam zowaar de Nederlands Kampioen ligfietsen ook in aanmerking.

Het doel was me te meten met Jan Maarten. De fiets zou begin augustus beschikbaar komen. Omdat ik in deze periode al gepland had (per rug aan rug tandem) naar Zwitserland te reizen zou van de beschikbare 6 weken nog de helft afvallen. Gelukkig boden Mark en Karin Burgers uitkomst. Omdat Karin omdat ze hoogzwanger is even met roeien gestopt was mocht ik haar fiets lenen.
Dat was maar goed ook. Roeifietsen is toch heel wat anders dan ligfietsen. Omdat je de pedalen terug moet trekken is het noodzakelijk dat je spd (of een ander voet-pedaal verbindingsysteem gebruikt) gebruikt. Eerst voorzichtig met een voet inklikken, andere voet aan de grond en dan roeien. Het gaat, maar in de bochten houd ik de armen en benen toch maar angstvallig stil. Tijdens het rijden verandert de stand van het stuur, en dus ook de stuurbeweging die je moet maken. Het zal een paar honderd kilometer duren voor ik vol durf aan te zetten in de bocht.
Na een oefenrondje op zondag, maandagochtend maar naar het werk (20 kilometer). Ik neem wat extra tijd, maar kom toch nog te laat. Na 10 kilometer spelen arm- en buikspieren al op. Maar na ongeveer 150 kilometer gaat het al stukken beter. De beweging gaat al min of meer vanzelf, en ik hoef niet meer na iedere 5 slagen even uit te rusten. De kruissnelheid komt al richting 30 kilometer per uur. De rit van 20 kilometer is me echter nog wel lang genoeg. Het bezoek aan het verjaardagsfeest van Mark en Karin in Winterswijk (120 kilometer) durf ik niet aan op de roeifiets, ik ga toch maar in mijn vertrouwde Alleweder.

Na 450 kilometer is echter het maandelijkse ritje van Dronten naar Amsterdam voor de vergadering van de NVHVP de beurt. Geholpen door een prettige wind mee rij ik met een gemiddelde van boven de 30 km/h naar Amsterdam. Pas aan het einde bij het steeds weer aanzetten in de stad voel ik dat ik in de buurt kom van kramp. Wel blaren in de handen. De volgende ochtend terug heb ik er ook weer zin in, ondanks de tegenwind rijd ik toch zo¹n dertig kilometer per uur. 10 kilometer voordat ik thuis ben gebeurt het echter, mijn benen schieten ineens naar voren, ik val achterover en schiet uit de pedalen. De kabel die om de "snek" rolt is geheel geraffeld en gebroken. Ik heb de reservekabel (die wel bij de fiets geleverd wordt) niet bij me, en bel iemand om me te komen halen. De kabel heeft dus een beperkte levensduur.
Deze kun je nog wel verlengen door hem tijdig om te draaien, alleen het stuk dat om de snek draait verslijt. Een kabel is ook niet duur, en snel te vervangen, maar toch, wel even opletten.

Maar ik krijg nu wel lekker de slag te pakken. Het is dan ook geen vraag meer hoe ik de fiets terug naar Winterswijk zal brengen, fietsend (of roeiend) natuurlijk. In 's Heerarendskerke overhandigt Derk de sponsorfiets.
Ik besluit de laatste wedstrijd van de dag, 20 kilometer criterium, op de roeifiets te doen. In een wedstrijd blijk je altijd toch nog even dieper te kunnen gaan. Ondanks de wind rijd ik gemiddeld 35 km/h en haal ik in de eindsprint nog 50. Genoeg om de (rechtop) tandems die ook mee rijden en ook een aantal ligfietsers nog voor de blijven. Ook genoeg om Jan Maarten (die me op de ligfiets nog wel voorbleef) te imponeren en vertrouwen te krijgen in een goede klassering op het EK volgende maand. Wel overal kramp en nog 3 dagen last van de pezen achter mijn knie. Nu is het echter voorlopig even uit met roeifietsen, ik stap over op de tandem voor de reis naar het WK in Zwitserland, de roeifiets gaat met de auto mee naar John Poot in Woubrugge.

Terug van vakantie blijkt huisgenoot Allert Jacobs een roeifietsongelukje te hebben gehad. Hij heeft een behoorlijke jaap in zijn arm opgelopen tijdens het passeren van een schoolklasje op het fietspad. Hij kreeg te weinig ruimte, en tijdens het roeien is je arm juist het breedste punt van je fiets. Hierdoor is zijn roeifietstraining even onderbroken, en kan ik een paar keer op zijn 'hoge' roeifiets trainen. En eerlijk gezegd bevalt dat niet slecht. De kettingaandrijving lijkt wel iets soepeler te lopen dan de snek. Wel heeft de snek het voordeel dat het verzet gedurende de beweging steeds groter wordt. Wat echt het beste loopt kan misschien nog wel eens gemeten worden. In het weekend haal ik de Thys 222 roeifiets (al fietsend) op in Woubrugge (100km). John is inmiddels roeier Ronald Florijn (goud met de Holland 8 in Atlanta) al een aantal malen op de roeifiets tegengekomen. Het fietsen in Zwitserland blijkt niet slecht te zijn geweest voor het roeien, er komt steeds meer snelheid in. 3 dagen voor het EK zet ik de roeifiets weg, in totaal heb ik nu 1200 km getraind.